Mijn muze: Bella

Ze woonde op een piepklein flatje in Almere en ze was 4 maanden oud. En ze was mooi, heel mooi. Maar ja, ze was dan ook een prinsesje. In het schuurtje waar ze woonde, waren nog wel 60 andere flatjes. Daar woonden allemaal konijnen. Jammer genoeg waren daar geen prinsessen bij. Zelf had ze ook in een ander flat gewoond. Dat was toen ze pas was geboren. Ze woonde toen nog bij haar moeder. Maar toen ze groter werd, kreeg ze een flat voor zich alleen. Eigenlijk vond ze alleen wonen wel erg saai. Maar de fokker had gezegd dat ze mee mocht naar een tentoonstelling en daar zou ze zeker veel andere konijnen zien.

Op een avond, de zon was al bijna onder, kwam de fokker met 2 mensen de schuur binnen. Overal werd in de flatjes gekeken en een van die mensen was heel opgewonden over alle konijnen die ze zag. En toen bleven ze bij haar flat stilstaan en zei de fokker: kijk dat is Ilka en ze is 4 maanden oud. De mevrouw keek naar haar lange hangoren en vond vooral haar ogen heel mooi. Ze was heel blij dat de fokker zo’n mooi konijntje aan haar wilde verkopen en maakte de flat open om Ilka te aaien. Uit wat de fokker met de mevrouw en meneer besprak, maakte ze op dat ze zo meteen zou worden meegenomen. Dus dan zou ze niet naar de tentoonstelling gaan maar in een echt huis gaan wonen! Bij die gedachte werd ze wel wat bang. Zeker toen ze op een gegeven moment werd opgepakt en in een grote tas werd gestopt.

Zo begon het leventje van ons prinsesje. Het wondertje dat de naam Bella kreeg. Van Isabelle, maar soms ook wel Bellabella of Lellebel genoemd.
In de auto werd de tas waarin ze werd vervoerd, voorzichtig open gemaakt. Ik aaide haar en hield haar stilletjes vast om haar gerust te stellen. Wat was ze mooi! Toen we thuis kwamen, we hadden haar huisje al klaar gezet, zetten we haar op de grond. Ze bleef stokstijf met grote angstogen stil voor haar huisje zitten.

In de 11½ jaar dat ze bij ons woonde, hebben we ongelooflijk veel met haar meegemaakt. Het begon met haar angst voor alles. Ze durfde niet uit haar huisje te komen. Toen we haar er uit haalden en ergens in de kamer neerzetten, probeerde ze een beschermd plekje te zoeken. Dat vond ze achter het aquarium. Alleen een heel klein puntje van haar neusje was zichtbaar. Met lekkere dingen probeerden we haar daar weg te lokken. Maar ze was bang, heel bangetjes. Pas toen ze Bach druppels kreeg, ging haar angst over. In die 11 jaar heeft ze ook de nodige konijnenziektes gehad zoals blaasgruis, toevallen en urinebrand. En iedere keer als ze haar enting had gekregen, reageerde ze daarop met vachtproblemen. Ze kreeg dan last van schilfers en had overal kale plekken. Bijna ieder jaar waren er wel een paar maanden dat ze er als een half kale punker uitzag. De dierenarts dacht dat het mijt of schurft was maar middeltjes daartegen hielpen geen van alle. Na verloop van tijd herstelde haar vacht zonder aanwijsbare reden weer en was ze weer een echt prinsesje.

Inmiddels was ze een dame op leeftijd geworden en alweer 9½ jaar oud. Die jaren waren haar niet aan te zien. Alle Reiki die ze de afgelopen jaren had gehad, zorgde er voor dat ze in topconditie bleef.

En toen begon ik aan mijn opleiding tot Aurahealer. De avond dat ik van mijn eerste opleidingsdag thuiskwam, vond ik haar totaal verlamd in haar huisje. Ik schrok en dacht dat ze stervende was. Toen ze bij me op schoot lag, keek ze me zo hulpeloos aan. Ik huilde en dacht dat ik niets meer voor haar kon doen. Voorzichtig legde ik haar terug in haar huisje en ging mijn eten klaarmaken. Steeds keek ik naar haar om te zien hoe het met haar ging. Op een gegeven moment probeerde ze zich naar haar drinkflesje te slepen. “Beesten die dorst hebben zijn niet stervende” schoot het door mijn hoofd. Meteen heb ik haar met een spuitje water gegeven dat ze gretig dronk. En ook dwangvoer ging er in als koek. De volgende dag ben ik met haar naar de dierenarts gegaan. Ze had E cuniculi en kreeg een medicijn waarvan ze langzaamaan weer opknapte.

Omdat ze altijd allerlei kwaaltjes had, kreeg ze regelmatig Reiki. Dat kreeg ze nu dagelijks. Na een paar maanden kon ze weer wat lopen. En dank zij de Reiki en Aurahealing bleef het steeds beter gaan. Haar rechterkant wilde niet meer zo best. Dat was wat spastisch geworden. En haar hoofdje stond sindsdien scheef. Maar ze was een knokker en iedere dag liep ze haar rondjes om de voor en achterhandjes soepel te houden. Jammer genoeg kreeg ze, net toen ze weer op de been was, een abces achter haar linkeroor. Nadat de dierenarts dat had schoongemaakt, gingen we aan de slag met spoelen om de wond te ontsmetten zodat de ontsteking niet meer terug zou komen. Helaas kwam de ontsteking toch weer terug en moest ze nog een 2e keer worden geopereerd. Dit keer hield ze er een flinke wond aan over en wekenlang hebben we die wond weer gespoeld. Ook nu weer konden we met de pijnstillende werking van Reiki ons voordeel doen. En Belle toonde zich natuurlijk heel dapper en werkte op haar manier heel goed mee. Ik denk dat ze wel wist dat alles voor haar eigen bestwil was. Iedere ochtend stond ik om ½6 op zodat ik haar in alle rust kon verzorgen. En al deze inspanning werd beloond! Na 2 maanden konden we vaststellen dat het abces echt definitief weg was.

Ze was net hersteld van het abces toen zich weer een ander naar ongemak aankondigde. Het was een soort kokhalzen of proesten. Net alsof ze moest overgeven. Maar dat kunnen konijnen natuurlijk niet. Alle liefde en begrip die ik in me had, stopte ik in mijn Reiki en Aurahealing. Maar dat had deze keer maar matig succes. Na iedere behandeling ging het wel wat beter. Maar het kwam ook iedere keer weer terug. Gedurende een hele poos heb ik me daar veel zorgen om gemaakt. Want op een gegeven moment had ze het bijna dagelijks. Heel toevallig hoorde ik van het geneesmiddel Metocloral drops. Dat zette me aan het denken. Vooral omdat ze veel bewoog en dus ook veel eten nodig had. Dat kwam haar goed uit want eten was haar hobby en ze kon maar moeilijk stoppen. Omdat ze eerder mager dan te dik was, had ik nooit bedacht dat ze wel eens te veel at. Naast het medicijn kreeg ze voortaan ook gedoseerde maaltijden. En weer gebeurde er een wondertje: het proesten ging over!

2 Jaar nadat Bella de E cuniculi kreeg, kreeg ik mijn diploma om als Aurahealer te mogen werken. Al die tijd had ik het vage vermoeden gehad dat Bella er was om mij te helpen met mijn opleiding en zou gaan als ik daar klaar mee was. Dat probeerde ik dan uit mijn hoofd te zetten.
Zeker  ook op die dag, 2 dagen na mijn diplomering. Ze had een fijne dag gehad en genoten van alle dagelijkse knuffels en aandacht. En van haar bakken rauwkost met andijvie, rucola en mais. Het zag er naar uit dat ze nog wel een poosje zou blijven en we maakten plannen voor de komende zomervakantie. Want natuurlijk ging onze Belle ook weer mee op vakantie!
De volgende dag begon als alle andere vrijdagen. Alleen was Belletje wat lusteloos. Dat had ze wel vaker, zo’n  dagje dat ze veel slaapt en weinig eet. Na een ½ of hele dag knapt ze dan altijd weer op. Maar toen knapte ze niet op en tegen de avond wisten we dat het ging aflopen. Vanaf kwart over zes heeft ze in mijn armen gelegen en hebben mijn man en ik afscheid van haar genomen. En om kwart over negen vond ze het tijd om over de regenboogbrug te gaan en aan haar reis naar het grote geheel te beginnen.

De laatste 2 jaren dat Bella bij ons woonde en ik mijn opleiding tot Aurahealer volgde, was de band die ik met Bella had nog intensiever dan die altijd al geweest was.  En nu ze niet meer van deze wereld is, besef ik pas goed hoeveel ik van haar geleerd heb. Zoals rust, geduld en vertrouwen. Dat zijn zaken waar ik bij mijn healingen, met dankbaarheid aan Bella, gebruik van maak. Ja, die kleine Bellabel heeft  iets heel wezenlijks aan mijn leven toegevoegd!

Soms als ik verdrietig ben omdat ze er niet meer is, strijkt er een heel zacht briesje langs mijn wang…. En hoor ik haar zegen: maar ik bèn toch bij je!

Juli 2014